Logo Villa pinedo small
Logo Villa pinedo small

Die knuffel

DEEL dit verhaal MET ANDEREN

DOOR : Marsha

Geplaatst op: 10-09-2014

Soms is het ontzettend fijn om even door iemand vastgehouden te worden. Gewoon even een stevige knuffel waarbij je het gevoel krijgt dat diegene je nooit meer loslaat.

Dat gevoel had vroeger altijd als ik een knuffel van mijn vader kreeg. Zijn grote omhelzing zorgde dat ik me veilig en sterk voelde, zijn lichaamswarmte zorgde dat ik me geliefd voelde en zijn sterke armen gaven me het gevoel dat hij me nooit in de steek zou laten. Als ik bang was fluisterde hij in mijn oor dat alles goed zou komen. Ik, domme ik, geloofde erin. ‘Waarom zou het niet goedkomen?’, dacht ik dan, ‘Ik ben toch veilig, geliefd en sterk?’

Ik gaf hem mijn vertrouwen. Ik dacht dat zijn liefde onvoorwaardelijk en eindeloos was en hij gaf me geen reden om hieraan te twijfelen. Hiervan bleek echter het tegendeel. Hij schaadde mijn vertrouwen en hij liet me in de steek. Zijn liefde bleek noch onvoorwaardelijk noch eindeloos.

Gelukkig geven mijn moeder, broers en zus me nog wel eens zulke omhelzingen. Ik voel me echter nooit meer zo veilig als dat ik me voelde bij de omhelzingen van mijn vader. Misschien komt dat omdat ik weet dat onvoorwaardelijk en eindeloos maar een leugen is. Ik heb nooit meer het gevoel dat iemand me niet in de steek zal laten, ik heb altijd een zeker angst hiervoor.

Nu wacht ik op degene die mij een omhelzing, waarbij ik me veilig, geliefd en sterk voel, kan geven. Hopelijk komt zo iemand weer op mijn pad of hopelijk zal er ooit een moment komen waarop mijn vader ooit me weer die bekende omhelzing geeft.

Joëlle (15)

Reacties (0)

📄 Laat een reactie achter!

Herken jij je in dit verhaal, heb je een goeie tip of wil je iets delen? We horen het graag!

Meer lezen over dit onderwerp

Gedichtje over families
Gedichtje over families
Mijn oudersFamilieGedachten en gevoelens

📖 Gedichtje over families

Nieuwjaar met mijn moeder. Een nieuw huis, vol met alleen haar spullen en toch voelt het leeg. We krijgen de zak oliebollen niet alleen op.

Ik wou dat mijn familie normaal was.

De kerstlichtjes verspreiden een warme gloed rondom de woonkamer van mijn schoonouders. Daar zit ik dan, tussen een gelukkig getrouwd ouderpaar, hun kinderen en aanhang. Dat beeld zal zich thuis niet meer herhalen.

Ik wou dat mijn familie ook normaal was.

Huilend belt een vriendin me op. Haar ouders zijn al jaren getrouwd en toch is het elk weekend raak: dichtgeslagen deuren en pijnlijke woorden.

Ik wou dat haar familie normaal was. 

Ik kijk een documentaire over een familie waar de vader veel te jong is overleden. Moeder en zoon omarmen elkaar. Ik zie veel liefde, maar ook veel gemis.

Is dit de normale familie waar ik naar verlang? Wat bedoel ik met normaal?

Een vriend haalt koffie en vertelt enthousiast hoe hij voor het eerst met zijn stiefzussen een weekend weg is geweest. Ik weet nog hoe hij me had toevertrouwd dat hij nooit een enig kind wilde zijn.

Ik ben blij dat zijn familie niet normaal hoeft te zijn. 

Een collega met wie ik altijd klets, vertelt waarom haar ouders een jaar geleden uit elkaar zijn gegaan. Het contact verloopt soms moeilijk. Met de verhalen over de sportwedstrijden die ze samen bezoeken, had ik dat nooit verwacht. Toch wenst ze zich geen andere ouders.

Normaal, wat betekent dat eigenlijk?

Gelukkig bestaat een normale familie helemaal niet.

Mijn nieuwsgierigheid naar de families van andere mensen wordt beloond door verhalen over ieders unieke relaties.

Ik ben niet alleen met mijn gevoelens.

Als ik aan een normale familie denk, zag ik eerst twee getrouwde ouders voor me. Maar families hebben verschillende vormen. Een wereld zonder fouten of bijzonderheden zou wel heel saai worden. Zonder mijn niet zo buitengewone familie had ik nooit bestaan.

Ik ben zo dankbaar voor mijn familie.

16-10-2024

Verhaal lezen
Masterclasssss 'Wat betekent de scheiding voor jouw eigen liefdesleven?'
Masterclasssss 'Wat betekent de scheiding voor jouw eigen liefdesleven?'
Mijn oudersLiefde

📖 Masterclasssss 'Wat betekent de scheiding voor jouw eigen liefdesleven?'

De liefde…een thema dat ons als jongvolwassenen met gescheiden ouders nogal kan bezighouden. Je verbinden met anderen, hoe doe je dat eigenlijk? Als je zelf hebt meegekregen dat zo’n verbinding ook weer kan stoppen? Is happily ever after nog wel de norm? Hoe kijken wij hier als jonge generatie tegenaan? 

Dat soort vragen staan centraal tijdens de masterclass van Villa Pinedo, speciaal georganiseerd voor alle jongvolwassenen (18-30 jaar) met gescheiden ouders in Nederland! Twee deskundigen van Villa Pinedo nemen je mee in de wondere wereld van de liefde, in relatie tot het hebben van gescheiden ouders. Er worden persoonlijke ervaringen gedeeld en er is ruimte om met elkaar in gesprek te gaan. Want hoe fijn is het om herkenbare ervaringen en verhalen van anderen te horen?! Of je nu zelf in een relatie zit, aan het daten bent of als je momenteel (happy) single door het leven gaat.

Hier wil jij toch ook bij zijn? Koop dan snel hier je kaartje!

ALLES OP EEN RIJTJE 

Voor wie: jongvolwassenen met gescheiden ouders tussen de 18 en 30 jaar, die

GEEN

vrijwilliger zijn bij Villa Pinedo

Datum: 21 november

Tijd: 19:30-21:00 uur (inloop vanaf 19, we starten om 19:30 stipt)

Prijs: €8,65

Locatie: op het kantoor van Villa Pinedo: Nachtegaalstraat 1A, Utrecht (10 minuten met de bus vanaf Utrecht Centraal)

Voertaal: Nederlands

Neem een +1 mee! Ps. diegene moet dan ook gescheiden ouders hebben, tussen de 18 en 30 jaar oud zijn en natuurlijk een eigen kaartje kopen ;) 

Inclusief drinken en snacks 

Vol = vol!

Kan je toch niet komen? Meld je dan minimaal 48 uur van tevoren af, zodat iemand anders in jouw plaats kan komen.

22-10-2024

Verhaal lezen
Rechtszaak breekt mijn leven in twee
Rechtszaak breekt mijn leven in twee
Mijn oudersRechtenRuzie

📖 Rechtszaak breekt mijn leven in twee

De grootste impact van de scheiding van mijn ouders kwam in ons gezin niet op het moment dat mijn ouders uit elkaar gingen. Er veranderde wel veel natuurlijk. Zo gingen we in twee huizen wonen en kwam er een omgangsregeling. Maar de heftigste periode volgde een paar jaar later, ik was 7 jaar oud. Mijn moeder had een nieuwe partner gevonden, en ze wilden samen gaan wonen als één groot samengesteld gezin. Dit betekende dat mijn moeder met ons zou gaan verhuizen, 60 kilometer verderop. Er kwam een rechtszaak tussen mijn ouders, die een grote rol heeft gespeeld in mijn jeugd.

Het gaat voor mij niet om wat er precies is besproken in de rechtszaak, of wie hem heeft gestart. Maar door de rechtszaak kwamen mijn ouders, voor mijn gevoel, recht tegenover elkaar te staan. Ineens was er een ‘team mama’ en een ‘team papa’. Terwijl ik helemaal niet wilde kiezen.

Er kwamen advocaten bij kijken, en beiden dachten dat zij gelijk hadden en dat wij aan hun kant stonden. Ze kwamen ineens niet meer bij elkaar over de vloer. Als het regende mocht de ander niet binnen wachten, maar moest die buiten op de stoep voor de deur blijven staan. Het contact verliep alleen nog maar via de mail of aan de deur en er leek niets meer mogelijk om daarvan af te wijken. 

Het contact verslechterde juist nog veel meer tussen mijn ouders. Ruzies aan de deur, geen flexibiliteit om afspraken (licht) te wijzigen, omdat dat voor ons, de kinderen beter uitkwam.Het voelde voor mij alsof mijn leven letterlijk in tweeën brak. Mijn leven bij mama, met het nieuwe samengestelde gezin, school, zwemmen en dansen. En mijn leven bij papa, met zijn familie, scouting en ons oude dorp. Ik voelde me in die tijd heel verdrietig en onbegrepen. Ik wilde vooral dat ze gewoon met elkaar op konden schieten, dat we samen mijn verjaardag konden vieren en dat ik met vriendinnen kon afspreken,  ook al was het toevallig ‘bij de ander’. Ik zag het verdriet ook bij familie en vrienden die ineens gedwongen waren een kant te kiezen, terwijl ze dat niet wilden. En ik zag de vermoeidheid bij mijn ouders, die dit allemaal met zich meebracht.

Dus ik deed mij aan beide kanten maar voor alsof ik het met die ouder eens was, alsof ik die kant had gekozen. Als ze aannames maakten, zoals ‘Jij had zeker nooit willen verhuizen’, of ‘Je hebt het hier toch heel erg naar je zin’, dan knikte ik maar mee. Ik durfde nergens meer tegenin te gaan en wilde vooral alles goed doen, zodat ze mij leuk zouden blijven vinden en ik geen last zou zijn. Een patroon dat bleef voor jaren. Ik raakte mijn eigen grenzen en wensen kwijt, wilde alleen maar zorgen dat niemand last van mij had en ik deed wat iedereen van mij verwachtte. En dat allemaal naar aanleiding van een rechtszaak tussen mijn ouders.

De rechtszaak is inmiddels zo’n 17 jaar geleden, en inmiddels hebben mijn ouders weer goed contact, en zijn ze er samen op belangrijke momenten voor mij. Ik heb door de jaren heen veel over mijzelf geleerd, en merk de laatste jaren (waarbij uit huis gaan ook erg heeft geholpen) dat ik écht weer voor mijzelf kan kiezen. Ik weet weer wat ik wil, en hoe. En als iemand mij niet leuk vindt, is dat ook helemaal oké. Het komt dus uiteindelijk goed, maar de rechtszaak (en daarmee de scheiding) heeft wel mijn leven gevormd en de sporen zijn nog steeds te vinden.

26-09-2024

Verhaal lezen
Aan alle (nieuwe) partners van onze ouders
Mijn oudersFamilieStiefouders vriendinstiefvader stiefmoeder bonusvader bonusmoeder stiefouders bonusouders vriend tips stiefzus stiefbroer nieuwe vriend verliefd

📖 Aan alle (nieuwe) partners van onze ouders

Heeft je vader of moeder een nieuwe vriend of vriendin? Dan kun je deze brief aan hem of haar geven. Zodat zij weten hoe je je voelt. Er staan tips in om het voor jou en hem of haar wat makkelijker te maken.

Bekijk brief