Jarig zijn

Afgelopen week was ik jarig. 17 jaar! Ik vier mijn verjaardag altijd samen met mijn zusje, omdat onze verjaardagen dicht bij elkaar liggen. Het is alleen ieder jaar weer spannend. We weten namelijk nooit of de familie van mijn vader op visite komt. Zelf zitten wij niet op ze te wachten. Ook is het voor mij steeds weer moeilijk, omdat ik niet goed weet hoe ik met mijn vader om moet gaan. Ik zie hem niet en heb weinig contact. Ik krijg jaarlijks dezelfde sms, ‘’Wat wil je graag voor je verjaardag hebben?’ en ik weet nooit wat ik daarop moet antwoorden. Ik hoef geen cadeau van mijn vader, ik zie hem niet eens. Toch vind ik dat dan weer hard en bot om te zeggen.

Ook heb ik liever mijn opa en oma niet op visite, omdat dat voor spanningen kan zorgen. Mijn opa en oma zijn de laatste jaren steeds op vakantie als ik jarig ben. Ik weet niet of ze dat expres doen, dat lijkt mij niet, maar het zorgt er wel voor dat ik mij daar dan niet druk om hoef te maken. Nu ik dit schrijf, vind ik het best erg dat ik zo over mijn opa en oma praat. Maar de situatie is gewoon heel vervelend.

Jarig zijn hoort heel erg leuk te zijn, maar bij mij zit er altijd nog meer achter. Ergens vind ik het niet leuk dat het zo moet, maar aan de andere kant vind ik de visite die wél komt heel gezellig!

Er zullen vast meer jongeren zijn die dit herkennen. Mijn advies: Maak er gewoon het beste van, het is jouw dag!

Rebecca (17)